เมื่อสถิติ 143 จาก 145 นัด กลายเป็นเรื่องตลกร้ายในคืนเดียว
ลองจินตนาการว่าคุณกำลังนำอยู่ 2 ประตูภายใน 10 นาทีแรกของเกม แล้วมีโอกาสแพ้อยู่แค่ 1.4 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น นั่นคือสถานการณ์จริงที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เผชิญอยู่ในค่ำคืนที่พวกเขาเปิดบ้าน “โอลด์ แทร็ฟฟอร์ด” ต้อนรับไบรท์ตัน แอนด์ โฮฟ อัลเบี้ยน ในศึกคาราบาว คัพ รอบสาม เพราะตลอด 145 ครั้งที่ผ่านมาที่ทีมนี้ทำได้ถึงการนำคู่แข่งไปก่อน 2 ประตู พวกเขาปิดเกมเก็บชัยชนะไปแล้วถึง 143 ครั้ง
แต่คืนนั้นกลับกลายเป็นข้อยกเว้นที่เจ็บปวดที่สุดครั้งหนึ่งในรอบครึ่งศตวรรษ เพราะนี่คือครั้งแรกในรอบ 50 ปีที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด นำคู่แข่ง 2 ประตูที่ถิ่นโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด แล้วสุดท้ายกลับแพ้เกมนั้นไปอย่างหมดรูป 2-3 ปิดฉากเส้นทางในถ้วยที่พวกเขาเคยเป็นแชมป์เมื่อปี 2023 ตั้งแต่ยกแรกที่ลงสนามในฤดูกาลนี้
ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผลการแข่งขันหนึ่งนัด แต่มันคือภาพสะท้อนของวิกฤตศรัทธาที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัว “ไมเคิ่ล คาร์ริค” กุนซือที่เพิ่งเข้ามากอบกู้สโมสรแห่งนี้เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา และวันนี้เราจะพาไปเจาะลึกทุกมิติของเหตุการณ์นี้ ตั้งแต่รากเหง้าทางประวัติศาสตร์ กลไกทางจิตวิทยาเบื้องหลังอาการ “ทีมพังทั้งทีม” ไปจนถึงผลกระทบทางธุรกิจที่กำลังจะตามมา
ไล่รอยความตกต่ำ: จากแชมป์ปี 2023 สู่หายนะซ้ำซาก
หากย้อนกลับไปดูสถิติของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ในรายการคาราบาว คัพ หลังจากคว้าแชมป์ในฤดูกาล 2022-23 ภาพที่ปรากฏออกมากลับเป็นเส้นทางที่ดิ่งลงเรื่อยๆ อย่างน่าใจหาย ฤดูกาล 2023-24 พวกเขาไปได้ไกลสุดแค่รอบ 4 ฤดูกาล 2024-25 ตกรอบในรอบ 5 ฤดูกาล 2025-26 ที่ผ่านมาไปไม่ถึงไหนแม้แต่รอบสอง และล่าสุดฤดูกาลนี้ก็จบเห่ตั้งแต่รอบสาม
รูปแบบนี้บอกอะไรเรา คำตอบคือ ถ้วยที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจของสโมสร กลับกลายเป็นกระจกสะท้อนความไม่มั่นคงเชิงโครงสร้างของทีมในช่วงเปลี่ยนผ่านผู้จัดการทีมหลายคน ไม่ว่าจะเป็นยุคของ “รูเบน อาโมริม” ที่จบลงด้วยความอัปยศพ่ายให้กับกริมสบี้ ทาวน์ ทีมจากลีกระดับล่าง หรือมาถึงยุคของคาร์ริคที่แม้จะยังไม่เจอความอับอายระดับเดียวกัน แต่ก็เพิ่งสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่ไม่มีใครอยากจดจำ นั่นคือการเสียการนำ 2 ประตูในบ้านเป็นครั้งแรกในรอบ 50 ปี
สิ่งที่น่าสนใจคือ คาร์ริคเข้ามารับตำแหน่งนี้ในสถานะรักษาการเมื่อเดือนมกราคม ก่อนได้รับความไว้วางใจอย่างเป็นทางการ และเขาสามารถพาทีมทำผลงานได้อย่างน่าประทับใจในช่วงครึ่งหลังของฤดูกาลที่แล้ว คว้าชัยชนะไป 12 จาก 17 นัด จนไต่อันดับขึ้นไปอยู่ที่ 3 ของตารางพรีเมียร์ลีก และพาทีมกลับเข้าสู่เวทียูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก ได้สำเร็จ นั่นทำให้ช่วง 11 เดือนแรกของยุคคาร์ริคถูกมองว่าค่อนข้างราบรื่นและสร้างความหวังให้กับแฟนบอล แต่โมเมนตัมทั้งหมดที่สั่งสมมากลับพังทลายลงภายในเดือนแรกของฤดูกาลใหม่นี้เท่านั้นเอง
ทำไมทีมถึง “พังทั้งทีม” ได้ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง มุมมองด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา
หากมองในเชิงเทคนิคและวิทยาศาสตร์การกีฬา สิ่งที่เกิดขึ้นกับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ในคืนนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือปรากฏการณ์ที่นักวิเคราะห์เกมเรียกกันว่า “การถดถอยของความเข้มข้นหลังทำประตูได้เร็ว” (Momentum Collapse) ซึ่งเกิดขึ้นได้จากหลายปัจจัยประกอบกัน
ประการแรก คือการเปลี่ยนโหมดการเล่นแบบไม่รู้ตัว เมื่อทีมนำห่างเร็วเกินคาด นักเตะมักจะปรับพฤติกรรมจาก “โหมดล่า” มาเป็น “โหมดปกป้อง” โดยอัตโนมัติ ความเข้มข้นในการกดดันคู่แข่งลดลง ระยะห่างระหว่างแนวรับ แนวกลาง และแนวรุกเริ่มยืดออก เปิดพื้นที่ให้คู่แข่งได้เดินเกมสบายขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับข้อมูลที่ปรากฏชัดในเกมนี้ นั่นคือหลังจากทำสองประตูในสิบนาทีแรก ทีมกลับไม่มีการยิงตรงกรอบอีกเลยจนกระทั่งนาทีที่ 76 นั่นหมายความว่าตลอดเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม แนวรุกของทีมแทบไม่มีบทบาทในการสร้างภัยคุกคามใดๆ เลย ทั้งที่ควรจะใช้จังหวะได้เปรียบตอกย้ำคะแนนนำให้ห่างขึ้นไปอีก
ประการที่สอง คือปัจจัยเรื่องรูปแบบทีมที่เปลี่ยนแปลงบ่อย เกมนี้ผู้จัดการทีมส่งผู้เล่นชุดที่ปรับเปลี่ยนหลายตำแหน่งลงสนาม เพื่อพักผู้เล่นหลักบางส่วนไว้สำหรับเกมลีก การขาดความคุ้นเคยในการเล่นร่วมกันของผู้เล่นชุดนี้ ยิ่งทำให้การประสานงานด้านการป้องกันเป็นระบบล้มเหลวง่ายขึ้นเมื่อฝ่ายตรงข้ามเริ่มกดดันหนักขึ้นในช่วงครึ่งหลัง
ประการที่สาม คือปัจจัยทางกายภาพและจิตใจที่ทับซ้อนกัน เกมนี้เกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันหลังจากทีมเพิ่งพ่ายให้กับคู่ปรับร่วมเมืองอย่างแมนเชสเตอร์ ซิตี้ในเกมดาร์บี้ที่มีข้อกังขาหลายประการ ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจจากเกมที่มีความกดดันสูงติดต่อกัน มักส่งผลให้ระดับความตื่นตัวในการตัดสินใจของนักเตะลดลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญของเกม ซึ่งวิทยาศาสตร์การกีฬาสมัยใหม่เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า “ความล้าทางประสาทรับรู้” (Cognitive Fatigue) ที่ส่งผลโดยตรงต่อความเร็วในการอ่านเกมและตัดสินใจของนักกีฬาระดับสูง
แผลในใจของนักเตะรุ่นใหม่ และภาระบนบ่าของกุนซือ มุมมองด้านจิตวิทยา
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าตัวเลขสกอร์บอร์ด คือเรื่องราวเบื้องหลังประตูแรกของเกม เพราะผู้ที่เปิดสกอร์ในนาทีที่ 8 คือนักเตะดาวรุ่งจากอะคาเดมี่ของสโมสร ที่ลงเล่นตัวจริงเป็นครั้งแรกในอาชีพ และฉลองประตูด้วยการจูบตราสโมสรด้วยความภาคภูมิใจ นี่คือช่วงเวลาที่ควรจะเป็นความทรงจำอันสวยงามที่สุดในชีวิตนักฟุตบอลคนหนึ่ง แต่กลับต้องจบลงด้วยบรรยากาศแห่งความผิดหวังที่ปกคลุมทั้งสนาม
แนะนำ
ในมุมมองด้านจิตวิทยาการกีฬา นี่คือตัวอย่างคลาสสิกของสิ่งที่เรียกว่า “ประสบการณ์อารมณ์สองขั้ว” (Emotional Whiplash) ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อความรู้สึกพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างรวดเร็ว แล้วดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดในช่วงเวลาสั้นๆ ปรากฏการณ์นี้ส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของนักกีฬารุ่นใหม่ได้ลึกซึ้งกว่าที่คนทั่วไปคิด เพราะมันอาจสร้างความเชื่อมโยงเชิงลบระหว่างความสำเร็จส่วนตัวกับความล้มเหลวของทีมโดยรวม หากไม่ได้รับการดูแลด้านจิตใจที่เหมาะสมจากทีมงานผู้ฝึกสอน
ด้านกุนซือของทีมเองก็แสดงปฏิกิริยาที่น่าสนใจในเชิงภาวะผู้นำ เขาไม่ได้เลือกที่จะโยนความผิดให้กับนักเตะ แต่กลับยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเป็นความรับผิดชอบส่วนตัวของเขาเองในการปลุกทีมให้ตื่นขึ้นมาต่อสู้ในช่วงเวลาสำคัญของเกม นี่คือแนวทางภาวะผู้นำแบบ “รับผิดชอบก่อนเสมอ” (Accountability-First Leadership) ที่นักจิตวิทยาองค์กรมองว่าเป็นกลยุทธ์ที่ทรงพลังในการรักษาความไว้วางใจของทีมในช่วงวิกฤต เพราะเมื่อผู้นำแสดงความรับผิดชอบต่อสาธารณะ มันช่วยลดแรงกดดันที่จะตกไปสู่นักเตะรุ่นเยาว์ในทีม และเปิดพื้นที่ให้ทุกคนกลับมาโฟกัสกับการแก้ปัญหาร่วมกันแทนที่จะจมอยู่กับการหาคนผิด
บทเรียนนี้สอนอะไรกับคนทำงานทั่วไปในยุคนี้ได้บ้าง คำตอบคือ ความสำเร็จเล็กๆ ในช่วงเริ่มต้นของงานใหญ่ ไม่ได้รับประกันผลลัพธ์สุดท้ายเสมอไป วินัยในการรักษามาตรฐานตลอดกระบวนการทำงานสำคัญยิ่งกว่าการออกสตาร์ตที่สวยงาม และการยอมรับความผิดพลาดอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่โทษผู้อื่น คือทักษะความเป็นผู้นำที่มีค่ามากกว่าการปกป้องภาพลักษณ์ตัวเองในระยะสั้น
เมื่อทุกนัดกลายเป็นเดิมพันตำแหน่งงาน มิติด้านธุรกิจและอนาคตของวงการฟุตบอล
ในโลกฟุตบอลอาชีพยุคปัจจุบัน ความพ่ายแพ้แบบนี้ไม่ได้จบแค่ในสนามเท่านั้น แต่มันคือจุดเริ่มต้นของแรงกดดันเชิงธุรกิจที่ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วผ่านช่องทางสื่อดิจิทัลและโซเชียลมีเดีย ภาพเสียงโห่จากอัฒจันทร์โอลด์ แทร็ฟฟอร์ด และเสียงตะโกนด่าทอที่ดังกึกก้องขณะนักเตะเดินออกจากสนาม กลายเป็นคลิปที่ถูกแชร์ต่อไปทั่วโลกภายในไม่กี่นาที สร้างแรงกระเพื่อมด้านชื่อเสียงที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อมูลค่าแบรนด์ของสโมสรและความเชื่อมั่นของสปอนเซอร์
ในเชิงธุรกิจกีฬา การตกรอบถ้วยในช่วงต้นฤดูกาลแบบนี้ มีต้นทุนที่มองไม่เห็นมากกว่าที่คนทั่วไปคิด ทั้งรายได้จากค่าตั๋วในนัดต่อๆ ไปของถ้วยที่หายไป เงินรางวัลจากการเดินหน้าในทัวร์นาเมนต์ที่สูญเสีย และที่สำคัญที่สุดคือ “มูลค่าความสนใจ” (Attention Value) ในตลาดสื่อโลก ซึ่งเป็นสินทรัพย์ที่สโมสรใหญ่นำไปต่อยอดกับข้อตกลงการถ่ายทอดสด สปอนเซอร์เสื้อแข่ง และสัญญาพันธมิตรทางการค้าต่างๆ ยิ่งผลงานในสนามตกต่ำต่อเนื่อง ยิ่งลดอำนาจต่อรองของสโมสรในการเจรจาสัญญาเชิงพาณิชย์รอบใหม่
นอกจากนี้ วัฒนธรรม “การไล่ผู้จัดการทีม” ในพรีเมียร์ลีกยุคนี้ยังเชื่อมโยงใกล้ชิดกับพลวัตของสื่อโซเชียลมากกว่ายุคใดๆ ที่ผ่านมา ทุกผลการแข่งขันถูกวิเคราะห์แบบเรียลไทม์ ทุกคำพูดในห้องแถลงข่าวถูกตัดเป็นคลิปสั้นเผยแพร่ต่อในเวลาไม่กี่วินาที สร้างแรงกดดันสาธารณะที่เร็วและรุนแรงกว่ายุคก่อนมาก นี่คือเหตุผลที่นัดถัดไปในพรีเมียร์ลีกที่ทีมต้องเดินทางไปเยือนคู่แข่งกลายเป็นมากกว่าแค่การแข่งขันสามคะแนน แต่มันคือ “บททดสอบความชอบธรรม” ในตำแหน่งงานของกุนซือคนปัจจุบัน ที่ตอนนี้เก็บได้เพียง 2 ชัยชนะจาก 6 นัด และ 4 แต้มจาก 4 นัดแรกในลีกเท่านั้น
มองไปข้างหน้า ทิศทางของวงการฟุตบอลกำลังเปลี่ยนไปสู่การใช้ข้อมูลวิเคราะห์เชิงลึก (Data Analytics) และปัญญาประดิษฐ์เข้ามาช่วยประเมินฟอร์มนักเตะและความเสี่ยงของทีมแบบเรียลไทม์มากขึ้นเรื่อยๆ สโมสรใหญ่หลายแห่งเริ่มนำเทคโนโลยีติดตามข้อมูลชีวภาพของนักเตะ (Biometric Tracking) มาใช้ประกอบการตัดสินใจเรื่องการจัดทีมและการหมุนเวียนผู้เล่น เพื่อลดความเสี่ยงจากความล้าทางร่างกายและจิตใจที่อาจนำไปสู่การพังทลายกลางเกมแบบที่เกิดขึ้นในคืนนี้ นี่อาจเป็นทิศทางที่สโมสรระดับโลกต้องลงทุนเพิ่มขึ้นในอนาคตอันใกล้ เพื่อป้องกันไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดซ้ำ
บทสรุป: บททดสอบที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้น
ความพ่ายแพ้ต่อไบรท์ตันในคืนนั้น ไม่ใช่แค่การตกรอบถ้วยธรรมดา แต่มันคือกระจกเงาที่สะท้อนให้เห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสำเร็จช่วงสั้นๆ ของทีมภายใต้การคุมทีมของไมเคิ่ล คาร์ริค แม้ตัวเลขสถิติ 143 จาก 145 นัดจะบอกว่าการนำ 2 ประตูมักจบลงด้วยชัยชนะ แต่ฟุตบอลไม่เคยเป็นเกมของความแน่นอน และความเป็นมืออาชีพที่แท้จริงวัดกันที่ความสามารถในการรักษามาตรฐานตลอดทั้ง 90 นาที ไม่ใช่แค่ 10 นาทีแรกที่สวยงาม
แนะนำ
คำถามที่แท้จริงตอนนี้ไม่ใช่ว่าทำไมทีมถึงแพ้ในคืนนั้น แต่คือทีมจะฟื้นตัวกลับมาได้อย่างไรในเกมเยือนที่กำลังจะมาถึง เพราะสำหรับสโมสรใหญ่ระดับโลก ทุกความล้มเหลวคือจุดเปลี่ยน และทุกจุดเปลี่ยนคือโอกาสในการพิสูจน์ตัวเองใหม่อีกครั้ง คำถามคือ คาร์ริคและทีมงานของเขาจะสามารถเปลี่ยนความเจ็บปวดจากคืนนี้ ให้กลายเป็นแรงผลักดันสู่การกลับมาที่แข็งแกร่งขึ้นได้หรือไม่
สรุปประเด็นสำคัญ
- แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด นำไบรท์ตัน 2-0 ภายใน 10 นาที แต่กลับแพ้ 2-3 ตกรอบคาราบาว คัพ ตั้งแต่รอบสาม
- นี่คือครั้งแรกในรอบ 50 ปีที่ทีมนำ 2 ประตูที่โอลด์ แทร็ฟฟอร์ด แล้วแพ้เกมนั้น จากสถิติเดิมชนะ 143 จาก 145 นัด
- ไมเคิ่ล คาร์ริค ยอมรับความรับผิดชอบส่วนตัวต่อผลงานที่ย่ำแย่ในครึ่งหลัง แทนที่จะโทษนักเตะ
- เบื้องหลังความพ่ายแพ้มีทั้งปัจจัยด้านความล้าทางร่างกาย จิตใจ และการเปลี่ยนโหมดการเล่นหลังนำห่างเร็ว
- เกมเยือนฟูแล่มในพรีเมียร์ลีกกลายเป็นบททดสอบความชอบธรรมในตำแหน่งงานของคาร์ริคทันที
คำถามที่พบบ่อย
Q: แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด แพ้ไบรท์ตันด้วยสกอร์อะไร
A: แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด แพ้ไบรท์ตัน แอนด์ โฮฟ อัลเบี้ยน ไป 2-3 ในศึกคาราบาว คัพ รอบสาม ที่สนามโอลด์ แทร็ฟฟอร์ด
Q: ใครเป็นผู้ทำประตูให้แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดในเกมนี้
A: สองประตูแรกของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดมาจากนักเตะดาวรุ่งที่ลงเล่นตัวจริงนัดแรก และนักเตะกลางที่เพิ่งย้ายมาร่วมทีม ซึ่งทำประตูภายใน 10 นาทีแรกของเกม
Q: ทำไมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดถึงพลิกกลับมาแพ้ทั้งที่นำ 2-0
A: ทีมลดความเข้มข้นในการกดดันหลังทำสองประตูเร็ว ไม่มีการยิงตรงกรอบอีกเลยจนถึงนาทีที่ 76 ประกอบกับความล้าทั้งร่างกายและจิตใจหลังเพิ่งแพ้เกมดาร์บี้มาก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน
Q: นี่เป็นครั้งแรกที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดพลิกแพ้จากการนำ 2 ประตูในบ้านหรือไม่
A: ใช่ นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 50 ปีที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดนำคู่แข่ง 2 ประตูที่สนามโอลด์ แทร็ฟฟอร์ดแล้วแพ้เกมนั้นไปในที่สุด
Q: ไมเคิ่ล คาร์ริค เข้ามาคุมทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดตั้งแต่เมื่อไร
A: ไมเคิ่ล คาร์ริค เข้ามารับหน้าที่คุมทีมตั้งแต่เดือนมกราคมที่ผ่านมาในสถานะรักษาการก่อนได้รับความไว้วางใจอย่างเป็นทางการ
Q: ผลงานของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลนี้เป็นอย่างไร
A: ทีมเก็บได้เพียง 4 แต้มจาก 4 นัดแรกในลีก และชนะได้แค่ 2 จาก 6 นัดหลังสุดในทุกรายการ ก่อนตกรอบคาราบาว คัพ
Q: แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดเคยคว้าแชมป์คาราบาว คัพครั้งล่าสุดเมื่อไร
A: แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดคว้าแชมป์คาราบาว คัพครั้งล่าสุดในฤดูกาล 2022-23 และหลังจากนั้นยังไม่เคยไปได้ไกลกว่ารอบ 5 ของรายการนี้อีกเลย
Q: แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดจะลงเล่นนัดต่อไปกับทีมใด
A: หลังจากตกรอบคาราบาว คัพ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดจะเดินทางไปเยือนฟูแล่มในศึกพรีเมียร์ลีกวันอาทิตย์นี้
Q: ไมเคิ่ล คาร์ริค พูดถึงความพ่ายแพ้ครั้งนี้ว่าอย่างไร
A: คาร์ริคยอมรับว่าคืนนี้เป็นความผิดหวังครั้งใหญ่ และระบุว่าเป็นความรับผิดชอบส่วนตัวของเขาที่จะต้องปลุกทีมให้ดีขึ้นในช่วงเวลาสำคัญของเกม
Q: อาการทีมพังทลายกลางเกมแบบนี้เกิดจากอะไรในมุมมองวิทยาศาสตร์การกีฬา
A: ปัจจัยหลักคือการลดความเข้มข้นหลังทำประตูเร็ว ความล้าทางประสาทรับรู้จากการลงเล่นถี่ และการขาดความคุ้นเคยของผู้เล่นชุดที่ถูกปรับเปลี่ยนหลายตำแหน่ง
Q: ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ส่งผลต่อตำแหน่งงานของคาร์ริคหรือไม่
A: ผลงานที่ตกต่ำต่อเนื่องทำให้แรงกดดันต่อตำแหน่งของคาร์ริคเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน และเกมเยือนฟูแล่มถูกมองเป็นบททดสอบสำคัญต่อความเชื่อมั่นในตัวเขา
Q: ผู้จัดการทีมคนก่อนหน้าคาร์ริคเคยเจอความอับอายแบบไหนในถ้วยนี้
A: รูเบน อาโมริม ผู้จัดการทีมคนก่อนหน้า เคยพาทีมแพ้ให้กับกริมสบี้ ทาวน์ ทีมจากลีกระดับล่างในศึกคาราบาว คัพเมื่อฤดูกาลก่อน
