ลองจินตนาการดูว่า คุณทุ่มเทชีวิตทั้งชีวิตให้กับอาชีพหนึ่ง ไต่เต้าจนถึงจุดสูงสุดของวงการถึงสองครั้ง แต่ทั้งสองครั้งนั้น คุณกลับไม่ได้อยู่ในโมเมนต์ที่ทุกคนโห่ร้องแห่งชัยชนะ นี่ไม่ใช่พล็อตหนัง แต่คือชีวิตจริงของ จิมมี ริมเมอร์ (Jimmy Rimmer) อดีตนายด่านชาวอังกฤษ ผู้ซึ่งวงการลูกหนังเมืองผู้ดีเพิ่งจะสูญเสียไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
วงการฟุตบอลอังกฤษต่างพร้อมใจกันไว้อาลัยให้กับการจากไปของ ริมเมอร์ อดีตผู้รักษาประตูระดับตำนานของทั้ง แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด และ แอสตัน วิลล่า ที่ได้เสียชีวิตลงในวัย 78 ปี โดยสโมสรแอสตัน วิลล่าได้ออกแถลงการณ์แสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง พร้อมยกย่องให้เขาเป็นผู้รักษาประตูที่ยอดเยี่ยมที่สุดคนหนึ่งในยุคของเขา และอาจเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่โชคร้ายที่สุดเมื่อต้องเผชิญกับโมเมนต์สำคัญของอาชีพ ไม่ต่างจากทางสโมสรปีศาจแดงที่ระบุว่าทั้งทีมต่างรู้สึกเศร้าสลดกับการสูญเสียอดีตนายด่านคนนี้เช่นกัน
เรื่องราวของชายคนนี้ไม่ใช่แค่สถิติในหน้าประวัติศาสตร์ แต่มันคือบทเรียนเรื่องวินัย ความอดทน และการยอมรับโชคชะตาแบบที่คนรุ่นใหม่ในยุคที่ทุกอย่างต้องการ “ผลลัพธ์เร็ว” ควรค่าแก่การหยิบมาทบทวน
จุดเริ่มต้นในเงาของทีมในตำนาน: เด็กหนุ่มจาก Southport สู่รังเพลาะของ Busby Babes
จอห์น เจมส์ ริมเมอร์ ลืมตาดูโลกเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1948 ที่เมือง Southport แคว้น Lancashire และก้าวเข้าสู่รั้วแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ในฐานะนักเตะเยาวชนตั้งแต่ปี 1963 โดยเติบโตมาพร้อมกับเพื่อนร่วมอะคาเดมีระดับตำนานอย่าง จอร์จ เบสต์, เดวิด แซดเลอร์ และจอห์น แอสตัน ก่อนจะเซ็นสัญญาอาชีพในอีกสองปีถัดมา
ช่วงเวลานั้นคือยุคทองของสโมสรที่ปลุกปั้นโดย เซอร์ แมตต์ บัสบี้ ผู้จัดการทีมในตำนาน และริมเมอร์ก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์นั้น โดยได้ก้าวขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชุดใหญ่ภายใต้การคุมทีมของบัสบี้ ทว่าปัญหาใหญ่ที่สุดในชีวิตค้าแข้งของเขาไม่ใช่เรื่องฝีมือ แต่คือ “จังหวะเวลา” เพราะตำแหน่งผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมในตอนนั้นถูกครองโดย อเล็กซ์ สเต็ปนีย์ ผู้รักษาประตูที่ฟอร์มร้อนแรงและไม่มีทีท่าจะเสียตำแหน่งให้ใคร
นั่นทำให้ริมเมอร์ต้องรับบทเป็น “ตัวสำรอง” อยู่นานถึง 9 ปีเต็ม แม้แต่ในค่ำคืนประวัติศาสตร์ที่สนามเวมบลีย์เมื่อปี 1968 ซึ่งแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด สร้างตำนานเป็นสโมสรอังกฤษทีมแรกที่คว้าแชมป์ยูโรเปี้ยน คัพ ได้สำเร็จ ด้วยการเอาชนะ เบนฟิก้า 4-1 หลังต่อเวลาพิเศษ ริมเมอร์ก็ยังคงต้องนั่งอยู่บนม้านั่งสำรอง มองเพื่อนร่วมทีมสร้างประวัติศาสตร์โดยที่ตัวเองไม่ได้ลงสนามแม้แต่นาทีเดียว ตลอด 11 ปีที่อยู่กับโอลด์ แทรฟฟอร์ด ริมเมอร์ได้ลงเล่นให้ทีมชุดใหญ่เพียง 46 นัดเท่านั้น ซึ่งสำหรับนักเตะทั่วไปแล้ว นี่อาจเป็นจุดจบของความฝัน แต่สำหรับริมเมอร์ มันคือจุดเริ่มต้นของบททดสอบทางจิตใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นเมื่อปี 1973 เมื่อเขาได้ไปเล่นแบบยืมตัวกับ สวอนซี ซิตี้ ภายใต้การดูแลของ Harry Gregg อดีตนายด่านระดับตำนานของยูไนเต็ดเช่นกัน ริมเมอร์ปล่อยของฟอร์มเก่งจนโดดเด่น ก่อนที่ บ็อบบี้ มี ผู้จัดการทีมอาร์เซน่อลในขณะนั้นจะทุ่มเงินซื้อตัวเขาไปร่วมทีมในเดือนกุมภาพันธ์ 1974 เพื่อรอทดแทนตำแหน่งของ Bob Wilson ผู้รักษาประตูมือหนึ่งที่กำลังจะแขวนถุงมือ
มือกาวที่ถูกโชคชะตากลั่นแกล้งซ้ำสอง: วิเคราะห์เบื้องหลังความซวยระดับตำนาน
เมื่อมองในมุมของวิทยาศาสตร์การกีฬาและจิตวิทยานักกีฬา เรื่องราวของริมเมอร์ถือเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจอย่างยิ่ง เพราะเขาคือนักเตะอังกฤษเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่คว้าแชมป์ยูโรเปี้ยน คัพ ได้กับสองสโมสรที่แตกต่างกัน แต่กลับไม่ได้อยู่ในสนามตอนที่นัดชิงชนะเลิศจบลงทั้งสองครั้ง
ที่อาร์เซน่อล ริมเมอร์ได้พิสูจน์ฝีเท้าอย่างเต็มที่ ลงเล่นไปทั้งสิ้น146 นัดในทุกรายการ คว้ารางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำปีของสโมสรในปี 1975 และได้ติดทีมชาติอังกฤษครั้งแรกในปี 1976 ก่อนจะย้ายมาสวมเสื้อ แอสตัน วิลล่า ในปี 1977 ด้วยค่าตัว 65,000 ปอนด์ ภายใต้การดึงตัวของผู้จัดการทีม Ron Saunders และที่นี่เองที่ชื่อของเขาถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์สโมสรอย่างแท้จริง
ฤดูกาล 1980-81 ริมเมอร์คือผู้รักษาประตูตัวจริงที่ลงสนามครบทุกนาทีตลอดทั้งฤดูกาล พาทีมคว้าแชมป์ลีกสูงสุด (ดิวิชั่น 1) ได้สำเร็จ ก่อนที่ปีถัดมาทีมจะเดินหน้าลุยศึกยูโรเปี้ยน คัพ จนเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศที่เมือง Rotterdam พบกับยักษ์ใหญ่จากเยอรมนีอย่าง บาเยิร์น มิวนิค
นี่คือจุดที่โศกนาฏกรรมทางกีฬาเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิม เพียง 9 นาทีแรกของเกม ริมเมอร์ประสบอาการบาดเจ็บที่คอ (Neck Injury) อย่างรุนแรง จนต้องถูกเปลี่ยนตัวออกจากสนาม โดยมีรายงานว่าเขาถึงกับร้องไห้อยู่ในห้องพยาบาลขณะที่แพทย์ประจำทีมกำลังรักษาอาการบาดเจ็บให้ ทว่าเรื่องราวกลับพลิกผันกลายเป็นตำนานเมื่อ ไนเจล สปิงค์ ผู้รักษาประตูสำรองที่แทบไม่มีประสบการณ์ในระดับสูงเลย กลับก้าวขึ้นมาโชว์ฟอร์มยอดเยี่ยมจนได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด พาทีมเอาชนะไปได้ 1-0 คว้าแชมป์ยุโรปมาครองสำเร็จ
แนะนำ
ในทางเทคนิคของการเล่นตำแหน่งผู้รักษาประตูยุคนั้น การที่ทีมสามารถดึงฟอร์มจากผู้เล่นสำรองที่ไม่คุ้นชินกับความกดดันระดับทวีปออกมาได้ขนาดนี้ สะท้อนให้เห็นถึงระบบการฝึกซ้อมและมาตรฐานที่ริมเมอร์เองก็มีส่วนช่วยวางรากฐานไว้ในห้องแต่งตัว แม้ตัวเขาจะไม่ได้เป็นฮีโร่ในค่ำคืนนั้น แต่จิตวิญญาณนักสู้และความเป็นมืออาชีพที่เขาแสดงให้เห็นตลอดสองฤดูกาลก่อนหน้ากลับเป็นรากฐานสำคัญที่ทำให้ทีมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์
หัวใจนักสู้ที่ไม่เคยได้เป็นพระเอก: บทเรียนเรื่องวินัยจากชายผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ไม่มีใครรู้จัก
สิ่งที่ทำให้เรื่องราวของ ริมเมอร์ ทรงพลังต่อคนรุ่นใหม่ในยุคปัจจุบัน ไม่ใช่ถ้วยแชมป์ที่เขาครอบครอง แต่คือ ทัศนคติ ต่อความผิดหวังของเขาต่างหาก ลองคิดดูว่าคนคนหนึ่งต้องนั่งเป็นตัวสำรองอยู่นานเกือบทศวรรษที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด แล้วยังต้องมาพลาดโมเมนต์แห่งชัยชนะซ้ำอีกครั้งจากอาการบาดเจ็บที่ไม่มีใครคาดฝัน หากเป็นคนทั่วไป ความรู้สึกของการถูก “โกงจากโชคชะตา” คงเข้าครอบงำจิตใจได้ไม่ยาก
แต่สิ่งที่ริมเมอร์เคยให้สัมภาษณ์ไว้ในช่วงบั้นปลายชีวิตกลับสะท้อนมุมมองที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เขาเคยกล่าวถึงเส้นทางอาชีพของตัวเองไว้อย่างถ่อมตัวว่า “ผู้คนเรียกผมว่าตำนาน แต่ผมไม่ได้มองตัวเองแบบนั้นหรอกนะ ถึงอย่างนั้นก็ตาม ผมเคยเล่นเคียงข้างกับเหล่าตำนานตัวจริงมาแล้ว” ประโยคสั้นๆ นี้คือบทสรุปของนักกีฬาที่เข้าใจแก่นแท้ของคำว่า “ทีมเวิร์ก” อย่างลึกซึ้ง เขาไม่เคยหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่ตัวเองพลาดไป แต่กลับมองเห็นคุณค่าของการได้เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จร่วมกัน
นอกจากนี้ ริมเมอร์ยังเคยพูดถึงความภาคภูมิใจในเส้นทางค้าแข้งของตัวเองที่ได้ผ่านสโมสรใหญ่ในหลากหลายภูมิภาคของสหราชอาณาจักร โดยระบุว่าเขารู้สึกโชคดีที่ได้เล่นให้กับสโมสรที่ใหญ่ที่สุดของภาคตะวันตกเฉียงเหนืออย่างแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด สโมสรใหญ่สุดของกรุงลอนดอนอย่างอาร์เซน่อล สโมสรใหญ่สุดของมิดแลนด์อย่างแอสตัน วิลล่า และสโมสรใหญ่สุดของเวลส์อย่างสวอนซี ซิตี้ นี่คือกรอบความคิดแบบ “Growth Mindset” ที่นักจิตวิทยาการกีฬายุคใหม่พยายามปลูกฝังให้นักกีฬารุ่นใหม่ นั่นคือการมองหาแง่มุมเชิงบวกและมูลค่าของประสบการณ์ แทนที่จะจมอยู่กับผลลัพธ์ที่ควบคุมไม่ได้
สำหรับคนวัยทำงานในยุคปัจจุบันที่ต้องเผชิญกับความกดดันเรื่องการแข่งขันสูง การเลื่อนตำแหน่งที่ล่าช้า หรือโอกาสที่หลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย เรื่องราวของริมเมอร์คือกระจกสะท้อนที่ดีว่า “ความสม่ำเสมอ” และ “ความอดทน” ต่างหากคือกุญแจที่จะนำไปสู่ความสำเร็จในระยะยาว ไม่ใช่แค่การได้ยืนอยู่ในจุดที่แสงไฟส่องถึงเพียงอย่างเดียว
จากสนามหญ้าสู่แผ่นดินมังกร: เส้นทางหลังแขวนถุงมือ และมุมมองต่ออนาคตวงการโค้ชในยุคดิจิทัล
หลังออกจากแอสตัน วิลล่า ในปี 1983 ริมเมอร์ได้กลับไปค้าแข้งกับสวอนซี ซิตี้อีกครั้งในฐานะผู้เล่นถาวร ก่อนจะมีช่วงเวลาสั้นๆ กับสโมสร Ħamrun Spartans ของมอลตา และ ลูตัน ทาวน์ จนกระทั่งประกาศแขวนถุงมืออย่างเป็นทางการในปี 1986
เส้นทางหลังเกษียณของเขาน่าสนใจไม่แพ้ช่วงที่ยังเล่นฟุตบอลอาชีพ เพราะริมเมอร์ได้ผันตัวมาเป็นโค้ชผู้รักษาประตูให้กับสวอนซี ซิตี้ และเคยขึ้นมาคุมทีมชั่วคราวถึงสองสมัยในช่วงฤดูกาล 1995-96 ก่อนจะออกเดินทางไปแสวงหาประสบการณ์ใหม่ในต่างแดน โดยเขาใช้เวลาหลายปีทำงานเป็นโค้ชผู้รักษาประตูให้กับทีมชาติจีน รวมถึงสโมสร ต้าเหลียน สือเต๋อ (Dalian Shide) ก่อนจะย้ายไปปักหลักทำงานต่อในประเทศแคนาดา สะท้อนให้เห็นว่าองค์ความรู้เรื่องเทคนิคการเฝ้าเสาแบบอังกฤษดั้งเดิมนั้นเป็นที่ต้องการของตลาดโลกมาอย่างยาวนาน ก่อนที่คำว่า “โกลบอลไลเซชัน” ในวงการฟุตบอลจะกลายเป็นกระแสหลักอย่างทุกวันนี้ด้วยซ้ำ
ปรากฏการณ์นี้ชี้ให้เห็นทิศทางที่น่าสนใจของ “ธุรกิจโค้ชฟุตบอล” ในยุคปัจจุบัน เพราะทุกวันนี้องค์ความรู้เฉพาะทางอย่างการฝึกผู้รักษาประตู ได้กลายเป็นสินค้าส่งออกที่มีมูลค่าสูงไม่แพ้ตัวนักเตะเอง สโมสรและสมาคมฟุตบอลทั่วโลกต่างแย่งชิงตัวโค้ชเฉพาะทางที่มีประสบการณ์ตรงจากลีกชั้นนำอย่างพรีเมียร์ลีก เพื่อมายกระดับมาตรฐานทีมชาติของตัวเอง ไม่ต่างจากที่ริมเมอร์เคยทำในจีนเมื่อหลายสิบปีก่อน
แนะนำ
ในยุคดิจิทัลที่วิทยาศาสตร์การกีฬาก้าวหน้าไปไกล การฝึกผู้รักษาประตูในปัจจุบันไม่ได้จำกัดอยู่แค่การฝึกซ้อมทักษะบนสนามเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่ยังรวมไปถึงการวิเคราะห์ข้อมูล (Data Analytics) การใช้เทคโนโลยี VR จำลองสถานการณ์ยิงจุดโทษ และการวางแผนด้านจิตวิทยาเพื่อรับมือกับความกดดันในนัดใหญ่ ซึ่งหากมองย้อนกลับไป การที่ริมเมอร์สามารถประคับประคองสภาพจิตใจตัวเองให้อยู่ในระดับสูงได้นานเกือบสองทศวรรษ ทั้งที่ต้องเผชิญกับความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ถือเป็นต้นแบบของความแข็งแกร่งทางจิตใจ (Mental Resilience) ที่วงการกีฬาสมัยใหม่กำลังให้ความสำคัญอย่างมาก
ในช่วงบั้นปลายชีวิต ริมเมอร์เลือกที่จะกลับมาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายที่แคว้นเวลส์ ดินแดนที่เขาผูกพันมาตั้งแต่สมัยยังค้าแข้ง โดยยังคงติดตามและไปให้กำลังใจทีมสวอนซี ซิตี้ ทีมรักในดวงใจของเขาอยู่เสมอ
บทสรุป: มรดกของชายผู้ไม่เคยได้เป็นพระเอก แต่คือฮีโร่ตัวจริงของทีม
การจากไปของ จิมมี ริมเมอร์ ในวัย 78 ปี คือการปิดฉากตำนานของนักเตะที่นิยามคำว่า “นักสู้ผู้ไม่เคยยอมแพ้” ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษ เขาอาจไม่ใช่ชื่อแรกที่คนทั่วไปจะนึกถึงเมื่อพูดถึงตำนานยูโรเปี้ยน คัพ ไม่มีรูปปั้นให้เขาที่หน้าสนาม ไม่มีคลิปไฮไลท์การเซฟลูกยิงเด็ดในนาทีสุดท้ายให้คนรุ่นหลังได้ชม
แต่สิ่งที่เขาทิ้งไว้กลับมีค่ามากกว่านั้น นั่นคือบทพิสูจน์ว่าความสำเร็จที่แท้จริงในโลกกีฬา และในชีวิตจริง ไม่ได้วัดกันแค่ที่ว่าใครคือคนยิงประตูชัย หรือใครคือคนที่ยืนชูถ้วยในนาทีสุดท้าย แต่วัดกันที่ความทุ่มเทที่ทุกคนใส่ลงไปในเส้นทางเพื่อไปให้ถึงจุดนั้นต่างหาก คำถามที่น่าคิดต่อคือ ในโลกที่ผู้คนหมกมุ่นกับการเป็น “พระเอก” หรือ “ผู้ชนะที่ได้ยืนแถวหน้า” เสมอ เรื่องราวของริมเมอร์กำลังบอกอะไรกับเราเกี่ยวกับความหมายที่แท้จริงของคำว่าทีมเวิร์ก และคุณค่าของคนที่อยู่เบื้องหลัง
สรุปประเด็นสำคัญ
- จิมมี ริมเมอร์ อดีตนายด่านแมนฯ ยูไนเต็ดและแอสตัน วิลล่า เสียชีวิตแล้วในวัย 78 ปี
- เป็นนักเตะอังกฤษคนเดียวที่คว้าแชมป์ยูโรเปี้ยน คัพ กับสองสโมสร แต่ไม่เคยอยู่ในสนามตอนจบเกมทั้งสองครั้ง
- นัดชิงปี 1982 บาดเจ็บที่คอจนต้องออกจากสนามในนาทีที่ 9 ก่อนไนเจล สปิงค์ จะพาทีมคว้าแชมป์
- หลังแขวนถุงมือ ผันตัวเป็นโค้ชผู้รักษาประตูให้ทีมชาติจีนและสโมสรในแคนาดาหลายปี
- เจ้าตัวไม่เคยมองตัวเองว่าเป็นตำนาน แต่ยอมรับว่าได้ร่วมทีมกับเหล่าตำนานตัวจริงมาตลอดอาชีพ
คำถามที่พบบ่อย
จิมมี ริมเมอร์ เสียชีวิตเมื่อไหร่และด้วยวัยเท่าไหร่ A: เขาเสียชีวิตในวัย 78 ปี โดยทางสโมสรแอสตัน วิลล่าเป็นผู้ออกแถลงการณ์ยืนยันข่าวการจากไปในครั้งนี้
จิมมี ริมเมอร์ เคยเล่นให้สโมสรอะไรบ้าง A: เขาผ่านการค้าแข้งกับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด, สวอนซี ซิตี้ (ยืมตัว), อาร์เซน่อล, แอสตัน วิลล่า, สวอนซี ซิตี้ (ถาวร), Ħamrun Spartans และลูตัน ทาวน์
ทำไมจิมมี ริมเมอร์ ถึงถูกเรียกว่าเป็นผู้เล่นที่โชคร้ายที่สุดคนหนึ่ง A: เพราะเขาคว้าแชมป์ยูโรเปี้ยน คัพ ได้ถึงสองครั้งกับสองสโมสร แต่กลับไม่ได้อยู่ในสนามตอนจบเกมทั้งสองนัดชิงชนะเลิศ
จิมมี ริมเมอร์ พลาดนัดชิงยูโรเปี้ยน คัพ ปี 1968 เพราะอะไร A: เพราะในตอนนั้นเขาเป็นเพียงผู้รักษาประตูสำรอง โดยมีอเล็กซ์ สเต็ปนีย์เป็นตัวจริง จึงได้แต่นั่งเป็นตัวสำรองขณะทีมเอาชนะเบนฟิก้าคว้าแชมป์
เกิดอะไรขึ้นกับริมเมอร์ในนัดชิงยูโรเปี้ยน คัพ ปี 1982 A: เขาลงเป็นตัวจริงแต่บาดเจ็บที่คออย่างรุนแรงในนาทีที่ 9 จนต้องถูกเปลี่ยนตัวออก ก่อนไนเจล สปิงค์ ผู้รักษาประตูสำรองจะขึ้นมาโชว์ฟอร์มเยี่ยมพาทีมชนะบาเยิร์น มิวนิค 1-0
ริมเมอร์เคยติดทีมชาติอังกฤษหรือไม่ A: เคย เขาได้ลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษ 1 นัดในปี 1976 ระหว่างที่ค้าแข้งอยู่กับอาร์เซน่อล
หลังเลิกเล่นฟุตบอล ริมเมอร์ทำอาชีพอะไร A: เขาผันตัวเป็นโค้ชผู้รักษาประตูที่สวอนซี ซิตี้ เคยขึ้นคุมทีมชั่วคราว ก่อนไปเป็นโค้ชผู้รักษาประตูให้ทีมชาติจีนและสโมสรต้าเหลียน สือเต๋อ แล้วย้ายไปทำงานต่อที่แคนาดา
ริมเมอร์อยู่กับแอสตัน วิลล่านานแค่ไหน และลงเล่นกี่นัด A: เขาอยู่กับวิลล่าตั้งแต่ปี 1977 ถึง 1983 รวมลงสนามทั้งสิ้น 287 นัดในทุกรายการ
แอสตัน วิลล่าคว้าแชมป์อะไรบ้างในยุคที่ริมเมอร์เป็นผู้รักษาประตู A: ทีมคว้าแชมป์ดิวิชั่น 1 ฤดูกาล 1980-81, แชมป์ยูโรเปี้ยน คัพ ปี 1982 และแชมป์ยูโรเปี้ยน ซูเปอร์คัพ ปี 1982 ด้วยการเอาชนะบาร์เซโลนา
ริมเมอร์เคยพูดถึงตัวเองว่าเป็นตำนานหรือไม่ A: เขาปฏิเสธคำเรียกนั้นอย่างถ่อมตัว โดยระบุว่าไม่ได้มองตัวเองเป็นตำนาน แต่ยอมรับว่าได้ร่วมทีมกับเหล่าตำนานตัวจริงตลอดเส้นทางค้าแข้ง
ริมเมอร์ใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายอยู่ที่ไหน A: เขาเลือกกลับไปใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายที่แคว้นเวลส์ และยังคงติดตามให้กำลังใจทีมสวอนซี ซิตี้อยู่เสมอ
ทำไมนักเตะรุ่นใหม่ควรศึกษาเส้นทางชีวิตของริมเมอร์ A: เพราะเรื่องราวของเขาสะท้อนคุณค่าของความอดทน วินัย และการยอมรับบทบาทของตัวเองเพื่อประโยชน์ของทีม แม้จะไม่ได้เป็นพระเอกในทุกโมเมนต์สำคัญก็ตาม
